JakubGłowno » List Biskupa Łowickiego na Niedzielę Dobrego Pasterza

Łowicz, dnia 20.04.2026 r.

L.dz. 2026/1539/BŁ/BL

Maryja Niepokalana prowadzi nas do Chrystusa

List na Niedzielę Dobrego Pasterza 2026 roku

1. Chrystus Dobry Pasterz

Moi Drodzy Diecezjanie, dobrze znamy ewangeliczny obraz Dobrego Pasterza. To sam Jezus Chrystus, który prowadzi owce do zbawienia. To On przewodzi całemu stadu, troszczy się o każdą owcę, szuka zagubionej, wskazuje cel wędrówki, strzeże przed groźnymi wilkami. Ta więź Pasterza z owcami jest niezwykle silna. Do tego stopnia, że Dobry Pasterz daje życie swoje za owce (por. J 10, 11). Tak, oddaje swoje życie! I my sami przecież poświęcamy dla naszych bliskich i różnych spraw swój czas, pieniądze i siły. Ale żeby oddać życie? Żeby aż tak się czemuś poświęcić? Miłość Boża jest tak wielka, że Syn Boży nie tylko przyjął ludzkie ciało, ale umarł na Krzyżu dla naszego zbawienia. Bóg ofiarowuje nam swoją miłość i czeka na naszą odpowiedź. Cechą charakterystyczną Bożej miłości jest nadmiar. Dobry Pasterz zna szlaki ludzkich dróg, wie, gdzie znaleźć współczesnego człowieka, zna jego bolączki, odpowiada na pytania, które sobie stawia, gdyż jest blisko niego. Wszystko po to, by wskazać człowiekowi drogę powrotu do siebie i do wspólnoty.

Kiedy Chrystus wypowiada do człowieka słowa „Pójdź za Mną”, chce go włączyć do szczególnej misji – wybrani przez samego Jezusa mają stać się pasterzami ludzkich dusz, czyli duszpasterzami. Pan Jezus nie szuka najemników, którzy za sowitą zapłatę wykonają jakieś zlecenie i pójdą swoją drogą; nie chwyta do niewoli, by człowiek musiał z lęku wypełnić wolę swego Pana. Pan Jezus powołuje pasterzy, którzy do tego stopnia pokochają owce, że – tak jak On – zrobią wszystko, aby doprowadzić je do zbawienia. Pan Bóg potrzebuje ludzi, którzy powiedzą, że sprawa Pana Jezusa to także ich sprawa. I dzięki Bogu są tacy, którzy z ochotą i radością odpowiadają na to wezwanie. Wyższe seminaria duchowne i zakonne domy formacyjne to miejsca, w których współcześni duszpasterze przygotowują się do pełnienia swojej misji. Poprzez lata studiów, duchowej i ludzkiej formacji, przez podejmowanie kolejnych praktyk wzrastają, umacniając swoją wieź z Chrystusem. Dlatego też nie ustajemy w modlitwach: „Abyś posłał nam kapłanów według serca Twego…”.

2. Współczesne zagubienie

W najgłębszym sensie sam Chrystus jest „Drogą”. Każdy z nas może odkryć sens swojego życia poznając Chrystusa, idąc za Nim, starając się Go naśladować. Ale dobrze wiemy, że nie jest to łatwe. Tak wiele dróg oferuje nam współczesny świat. I dziś nie brakuje młodych ludzi, którzy odchodzą od Chrystusa zasmuceni, bo boją się, że gdyby poszli za Mistrzem z Nazaretu, zbyt wiele musieliby stracić (por. Łk 18, 18-23). Ewangelia nie wydaje im się atrakcyjną propozycją, która mogłaby zaspokoić ich tęsknoty i odpowiedzieć na ich pytania. Czy świat zdołał ich już przekonać, że istnieją dużo ciekawsze drogi, po których może chodzić współczesny człowiek? Może przekonał ich, że szczęście mogą znaleźć poza Bogiem, bez Niego, a niekiedy nawet wbrew Niemu? Jest to jednak ślepa uliczka.

Czy może zdarzyło się Wam kiedyś zgubić? Może w dzieciństwie zniknęła komuś na chwilę z oczu mama i zaczął płakać, jakby świat się zawalił i nie było żadnego ratunku. A może już jako dorośli znaleźliście się w wielkim mieście i nie potrafiliście dotrzeć pod konkretny adres? A może jechaliście po zupełnym odludziu, gubiąc sygnał nawigacji i nie byliście pewni, czy skręciliście w dobrą drogę? Nawet takie zwykłe doświadczenie może mocno zaniepokoić, a co dopiero, gdy człowiek szuka swojej życiowej drogi, sensu życia, celu… Szuka, szuka… i nie może znaleźć. Jak pomóc komuś takiemu? Widzimy bowiem wyraźnie, że dziś coraz więcej osób żyje jakby bez celu, są rozczarowani życiem, gubią sens. A najgorsze jest chyba to, że niektórzy tego sensu już wcale nie szukają.

3. Matka Boża prowadzi do Chrystusa

Jak uczy nas historia Kościoła, było wielu takich, którzy – mimo różnych przeszkód -znaleźli drogę do Chrystusa i tą drogą poszli. Zaświadczyli oni swoim życiem, że Ewangelia wciąż może pociągać ludzkie serca, że jest najpewniejszą drogą do szczęścia, i że zawsze jest aktualna. To święci i błogosławieni wszystkich czasów. Znamy ich tak wielu, mamy zapewne swoich ulubionych: św. Józef, św. Franciszek z Asyżu, św. Teresa z Lisieux, św. Maksymilian, św. Dominik Savio, św. Maria Goretti, bł. Carlo Acutis i wielu, wielu innych. Ale musimy mocno podkreślić, że największą ze świętych jest Najświętsza Maryja Panna. Ona zawsze była najbliżej Jezusa. Najpierw nosiła Go pod swoim sercem, gdy wypowiedziała swoje Fiat podczas Zwiastowania i gdy wędrowała do swojej krewnej Elżbiety, przemierzając po raz pierwszy szlaki, którymi potem sam Jezus będzie wędrował jako Nauczyciel. Ona Go tam pierwsza zaniosła! To Ona w Kanie Galilejskiej powiedziała ludziom, co zawsze mają czynić: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2, 5). Maryja była obecna na szlakach głoszenia Ewangelii. Była ze swoim Synem aż po sam Krzyż, kiedy prawie wszyscy Go opuścili (por. J 19, 25).

Myślę, że dobrze znamy Ikonę Jasnogórską. Obraz Matki Bożej, Czarnej Madonny nawiedzał przecież naszą diecezję prawie 10 lat temu. Kiedy wybieramy się do Częstochowy albo oglądamy transmisję z Apelu Jasnogórskiego, staje nam przed oczami Maryja, której prawa dłoń wskazuje na Chrystusa. Jak w każdej ikonie, tak i w tym wizerunku wszystko ma swoje symboliczne znaczenie. Nie ma tu przypadkowych gestów. Jasnogórskie przedstawienie Matki Bożej należy do typu ikon Hodegetria, czyli wskazująca drogę. Patrząc na ten obraz, jakby słyszymy głos Maryi: „Oto mój Syn, ku Niemu zwróćcie swój wzrok, za Nim podążajcie i Jego słuchajcie, On jest drogą i prawdą, i życiem”.

4. Zawierzenie się Maryi Niepokalanej

Mając na uwadze rolę Maryi w życiu Jezusa, Kościoła i każdego człowieka biskup Alojzy Orszulik, pierwszy Biskup Łowicki, powołując do istnienia Wyższe Seminarium Duchowne w 1992 roku, oddał to dzieło w ręce Matki Bożej. Nasze Seminarium jest bowiem pod wezwaniem Maryi Niepokalanej. Nie ma potężniejszej patronki niż Maryja. Dlatego, choć nasza Wspólnota Seminaryjna jest niewielka, a powołań ciągle jest za mało, nie tracimy nadziei. Pragniemy wytrwale prosić, by Maryja Niepokalana doprowadziła do swojego Syna wszystkich, których On zechce powołać. Po spotkaniu z Maryją nikt nie odejdzie zasmucony. Bo Ona jest nazywana „Matką nadziei” oraz „Wychowawczynią powołań kapłańskich”. Może być przecież tak, że głos powołującego Boga dzisiejszy świat zagłuszył, może zmylili nas jacyś najemnicy, może sami zgubiliśmy sens i błąkamy się bez celu. Maryjo, pokaż nam drogę! Wskaż nam Chrystusa!

O Maryjo Niepokalana, prosimy Cię, wyproś nam liczne i święte powołania kapłańskie i zakonne, niech wspólnota, która Tobie została zawierzona, rozrasta się i owocuje pięknymi świadectwami życia i umierania dla Boga. Zawierzam Ci, o Matko, także tych, którzy odpowiedzieli na Chrystusowe wezwanie: „Pójdź za Mną”. Zawierzam Ci naszych kleryków i wszystkich powołanych. Oddaję Ci w szczególny sposób wszystkich moich księży. Pomnażaj owoce ich pracy duszpasterskiej, dodawaj im sił i odwagi, słabych ulecz i podtrzymuj , aby na nowo uwierzyli, że sam Bóg ich wezwał po imieniu i dalej pragnie posyłać. Pomóż nam, o Matko, na nowo uwierzyć, że do świata nie idziemy sami, że jest z nami Chrystus Dobry Pasterz, który życie oddaje za owce.

Moi Drodzy, trwajmy wszyscy na modlitwie przed Panem, by nigdy nie zabrakło nam księży, by nigdy nie zabrakło nam sakramentów, by nie zabrakło ojców, braci i sióstr zakonnych. Bądźmy żywą częścią Kościoła, który wzrasta w łasce u Boga i u ludzi. Bądźmy uczniami i misjonarzami Ewangelii.

Maryjo Niepokalana, módl się za nami!

Z serca wszystkim błogosławię

+ Wojciech Osial

ZARZĄDZENIE:

List Biskupa należy odczytać w IV Niedzielę Wielkanocną, 26 kwietnia br. na wszystkich Mszach świętych.

źródło: https://diecezja.lowicz.pl/list-biskupa-lowickiego-na-niedziele-dobrego-pasterza/